حادثة عاشورا، یک علت و عامل پدیدآورنده داشت و آن جانبازی و شهادت مظلومانة امام حسین علیه السلام و یاران باوفای آن حضرت علیه السلام بود؛ البته حادثة عاشورا دو چهره داشت؛ یک چهرة نورانی و درخشان که در آن تمام کمالات و فضایل انسانی متجلی شدند و آن عبارت است از فداکاری و از خودگذشتگی اباعبدالله الحسین علیه السلام و یاران با وفای او و یک چهرة تاریک و پلید داشت که در آن تمام رذالت ها، پستی ها و زشتی های دنیا پرستان در آن متبلور و مجسم شدند.
مرجع زنان مدینه در احکام دینی بود. لذا گفتار و رفتار آن حضرت – ولو بهعنوان صحابه پیامبرصلی الله علیه و آله و سلم بر مبنای اعتقاد اهلسنت- همواره یکی از منابع معتمد فقیهان مسلمان در بیان احکام دینی بوده است. وسعت نقل حدیث از آن حضرت بیانگر جایگاه و مرجعیت ایشان است و در منابع حدیثی و فقهی شیعه و اهلسنت، کم و بیش شاهد حضور حضرت فاطمهعلیها السلام هستیم. این بیانگر حجیت سیره حضرت فاطمهعلیها السلام در میان آنان است.
گریه تجسم عینی تأثرات درونی و عاطفی است و دارای اقسام گوناگونی میباشد که هر یک آثار و نتایج ویژه ای دارند. اشک چشم سوپاپ اطمینانی برای روح و جسم آدمی است که در اوضاع بحرانی (اندوه و یا شادمانی فراوان) موجب تعادل منبع می گردد. از نظرعرفا گریه زیباترین و پرشکوهترین جلوه بندگی و اظهار عجز و تسلیم و عبودیت در پیشگاه معبود قادر متعال است.
اگر بهراستى انسان آزاد آفریده شده و در تصمیم و خواست او، زور و فشارى در کار نیست، پس مقصود از سعادت و شقاوت انسان که در برخى از آیات و روایات به آن اشاره شده است که طبعاً انسان را به راه مخصوص مىکشانند چیست؟!
اگر کسی در دنیا ربط روحی و اعتقادی با امام یا پیامبر علیهم السلام یا عالمی ربانی یا شهید راه خدا دارد، همین ربط روحی و اعتقادی در عالم آخرت بهصورت شفاعت ظهور خواهد نمود. لذا برخلاف پندار عوامانه برخی افراد، شفاعت نوعی پارتی بازی نیست؛ بلکه ظهور اعتقاد و رفتار دنیایی خود شخص میباشد.
در باب امکان ارتباط با امام زمان در عصر غیبت همواره دو نظریه کلی مطرح بوده است؛ گروهی ارتباط با امام زمان در عصر غیبت را ممکن نمیدانند و گروهی دیگر معتقدند که چنین ارتباطی امکانپذیر بوده و در عالم خارج نیز محقق شده است و بلکه همت افراد باید مصروف دست یافتن به نوعی ارتباط با آن حضرت باشد و نباید نسبت به این امر غفلت ورزند.
دین، استوارترین ستون حیات مادی و معنوی انسان است که به او عزت و شرافت میبخشد و او را از اسارتها و تعلقات و وابستگیهای نفسانی و حیوانی آزاد میسازد. دین، برنامه سعادت و رستگاری بشر است، اما پیوسته عواملی بهصورت پیدا و پنهان، دینداری را تهدید میکند. یکی از این آفتها، دینگریزی است. برای مبارزه با این آسیب ابتدا باید آنرا شناخت و سپس علاج کرد.
آیه الله مصباح یزدی این سؤال در واقع از یک طرف به بحث پلورالیسم و از طرف دیگر به بحث هرمنوتیک مربوط مىشود. بدون شک مواردى براى صاحبنظران علوم مختلف، پیش مىآید که اتفاق نظر ندارند. در همه حوزههاى معرفتى، چنین چیزهایى وجود دارد. البته در بعضى از حوزهها بسیار نادر است و در بعضى دیگر بسیار شایع؛ بهعنوان مثال در مسایل ریاضى اختلاف نظر اساسى بسیار نادر است؛ زیرا راههاى یقینى در مسایل ریاضى آنقدر زیاد، و طبیعت مسایل بهگونهاى است که چندان اختلاف بردار نیست…
قبل از پرداختن به پاسخ سؤال مزبور، ابتدا کافر را تعریف میکنیم؛ کافر، یعنی کسی که منکر خداست یا برای خدا شریک قرار میدهد یا حضرت خاتمالانبیا محمدبن عبدالله صلیاللهعلیهوآلهوسلم را بهعنوان پیغمبر قبول ندارد و یا در این موارد شک دارد. همچنین کسی که ضروری دین یعنی چیزی را که مسلمانان جزء دین اسلام می دانند (مانند نماز و روزه) منکر شود و بداند که آن چیز ضروری دین است کافر میباشد؛ زیرا انکار آن چیز به انکار، توحید و نبوت برمیگردد، ولی اگر ضروری دین بودن آن را نداند، چنین نیست.
برای توضیح جواب این سوءال، به این مطالب توجه کنید: