معجزه، کار خارقالعادهای است که مدعی نبوت آن را برای اثبات ارتباط خود با خدای جهان، انجام میدهد و همه مردم را برای مقابله و معارضه دعوت مینماید؛ چراکه دیگران از انجام آن عاجزند. (۱) انجام چنین کاری اگر همراه با ادعای نبوت نباشد، به آن کرامت میگویند؛ (۲) چنانکه ائمه معصومین علیهمالسلام دارای کراماتی بودهاند که گاهی این نوع کرامات به معجزه تعبیر شده است. (3)
چـکیدهاز جمع بندی روایات چنین به دست میآید که پیامبر اسلام صلی الله عیله و آله در 27 ماه رجـب سـال اوّل مـبعث به پیامبری برانگیخته میشود و در شب قدر ماه رمضان همان سال یا نهایتاً سال بعد قـرآن بر آن حضرت به تدریج شروع به نزول میکند. اوّلین سورهای که در ماه رمـضان بر او نازل میشود، سـورهیِ عـلق است و این منافاتی با نزول سورهیِ حمد قبل از آن ندارد؛ چون سورهیِ حمد وحیی متمایز از قرآن عظیم به نظر میرسد.
اگر به مفاد آیات تحدی با دقت بنگریم خواهیم دید که قرآن، تمامی انسانها را، از هر زبان و هر نژادی که باشند و در هر مکان و زمانی که مخاطب قرآن قرار گیرند، تا آخرین روز این دنیا، دعوت میکند که اگر میتوانند همانند سورهای از سورههای آن را بیاورند.
تعبیر اصول و فروع دین، تعبیری است که علمای دین آنرا بنا نهادهاند. به این شکل تعبیری در قرآن و سنت نیامده است. البته تعابیر گوناگونی در خصوص موارد معینی که آنها را بهعنوان اصول دین یا فروع دین میشناسیم و هزاران آیه و روایت در مورد اهمیت و جایگاه آنها داریم، اما این تقسیمبندی مشخص، نوعی دستهبندی و جمعبندی معرفتی است که توسط بزرگان دین صورت گرفته است.
راههای علم و آگاهی پیدا کردن نسبت به حقایق، مختلف است، بعضی مطالب با براهین و استدلالهای عقلی و برخی نیز با تجربه و مشاهده، معلوم و ثابت میشوند؛ اما نباید فراموش کرد که تنها راه علم و آگاهی پیدا کردن به یک حقیقت، تعقل و اندیشیدن و یا تجربه نیست.
در قرآن كريم از جهات ششگانه سخن آمده است.
در سایت آقای محسن کدیور شبهاتی درباره زیارت جامعه و سند آن مطرح گردیده است :
شبهه سومآیه «مودّت» خطاب به قریش است و منظور این است که مزدی از شما نمیخواهم، جز دوست داشتن من به خاطر خویشاوندی که بین من و شما وجود دارد .
شبهه دوم« القربی» در این آیه به معنای تقرّب به سوی خداوند است و مفهوم مودّت قربی، تودد و اظهار علاقه و محبت نسبت به خداوند متعال است و با اطاعت از خداوند نیز تقرّب حاصل میگردد.
شبهه اولتمام مفسّران شیعه و جماعتی از مفسّران اهلتسنن منظور از مودّت در این آیه را، دوستی اهلبیت :، یعنی حضرت علی، حضرت فاطمه، امام حسن و امام حسین : دانستهاند، اما عدهای از مفسّران با استناد به بعضی از روایات، شبهاتی در اینباره روا داشتهاند که ضمن بیان شبهات مذکور، پاسخهای مستند نیز ارائه میگردد.