آگاهی از تعارضهای این کنوانسیون به طور خاص و سایر بیانیههای زیر مجموعة حقوق بشر سازمان ملل به طور عام، راهگشای تصمیم سنجیدهتر بلکه تجدید نظر کشورهای اسلامی در الحاق به آنها و عزم جازم بر تدوین بیانیههای اسلامی حقوق بشر است. این مقاله عهدهدار اشاره به بخش کوچکی از این تعارضهاست.
در عصر کنونی اهمیّت مسئلة ازدواج در زمان مناسب برای جلوگیری از گناهان جنسی بسیار ملموس است. زیرا یکی از علل مهم جرائم زنان به خصوص جرائم جنسی، فاصله گرفتن از تعالیم اسلامی و الهی میباشد. متأسّفانه امروزه با تغییر نگرش در نحوة زندگی و جایگزین شدن مادّیات به جای معنویات، شاهد افزایش سنّ ازدواج هستیم. با افزایش سنّ ازدواج نرخ بزهکاری زنان نیز افزایش مییابد.
بروز آسیبهای شخصی در مادارن در جریان ناتوی فرهنگی سبب میشود حسّ شریف مادرانه نسبت به تربیتِ نسل سالم در وجود زنان به حس لذّتجوییهای کاذب و فرار از مسئولیتهای مادرانه تبدیل شود و به تدریج بسیاری از توصیههای دینی و معنوی در فرآیند تربیت نزد آنان به دست فراموشی سپرده شود و ارزشهای مدرن و غربی جایگزین آنها گردد.
تربیت به معنای واقعی تنها میتواند در اختیار پدران و مادران باشد؛ زیرا آنها هستند که اوّلین بار دفتر ناگشودة فکر و ذهن کودک را باز میکنند و نخستین خطوط را در آن ترسیم مینمایند. رفتار آنها هرچه باشد سرمشقی برای کودک است. او والدین را خواسته یا ناخواسته، الگوی بیبدیل زندگی میداند و همواره میکوشد رفتار خود را با افعال آنها انطباق دهد. پدر و مادری که به تربیت فرزند خود علاقهمندند، باید بکوشند ابتدا خود فضایل اخلاقی را کسب کنند تا پرورش کودک در محیط خانه به نحوی نیکو صورت پذیرد.
به نظر میرسد میان آنچه در نظام آموزش عالی و حتی در نظام آموزش و پرورش وجود دارد با آنچه که مورد تأکید آیات و روایات است، همپوشانی کاملی وجود ندارد و نمیتوان مدّعی شدکه جریان آموزش عالی درکشور با تنوّعات وگرایشهای متفاوت، از مصادیق تعلیم و تعلّم ارزشمندی است که آموزههای اسلامی آن را ترویج میکند.
از آنجا که باورها، افکار و عقاید انسان به شکل رفتارهای فردی و اجتماعی بروز میکند. اندیشة مهدویت و انتظار ظهور منجی موعود در میان شیعیان، میتواند به عنوان مقدّمهای برای تغییر عملکرد انسانها قرار گرفته و اسباب پویایی امّت اسلامی را در عصر غیبت فراهم نماید.