كوثر صفت مبالغه از كثرت به معنای سرچشمهٔ خـودجوش و خـیر بـسیار،و شانئ اسم فاعل از شنء بـه مـعنای دشـمنی و كینه توزی است و ابتر شخص نازا،دم بریده و بینام و نشان را گویند.جملهٔ اسمیهٔ إنا أعطیناك الكوثر به همراه ضمیر جمع متكلم، بـر تـأكید نـعمت اعطا و تخصیص و تعظیم آن دلالت دارد و این اعطاء بیپایان است و پیـوسته افـزایش مییابد.از آنجا كه كوثر به معنای منبع جوشان و افزاینده است و در ظاهر آیه، قرینهای برای تحدید آن وجود ندارد،همه نـوع خـیر و خـوبی را شامل میشود و شاید به قرینهٔ عهد و خطاب، همان سرچشمهٔ فـیاض وحی و نبوت باشد كه سایر خیرات از مصادیق و آثار آن محسوب گردد.همین كوثر از طریق ذریّهٔ پاك حضرت زهرا(س) و امامان معصوم(ع) جـریان یـافت و مـوجب تكثیر نسل پیامبر(ص) و هدایت خلق گردید.4