پرسش ها

قبل از پرداختن به پاسخ سؤال مزبور، ابتدا کافر را تعریف می‌کنیم؛ کافر، یعنی کسی که منکر خداست یا برای خدا شریک قرار می‌دهد یا حضرت خاتم‌الانبیا محمدبن عبدالله‌ صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلم­ را به‌عنوان پیغمبر قبول ندارد و یا در این موارد شک دارد. هم‌چنین کسی که ضروری دین یعنی چیزی را که مسلمانان جزء دین اسلام می دانند (مانند نماز و روزه) منکر شود و بداند که آن چیز ضروری دین است کافر می‌باشد؛ زیرا انکار آن چیز به انکار، توحید و نبوت برمی‌گردد، ولی اگر ضروری دین بودن آن را نداند، چنین نیست.

­برای توضیح جواب این سوءال، به این مطالب توجه کنید:

­در اين‌كه كوروش واقعاً چه ويژگي‌هايي داشته است اختلافاتي وجود دارد تا جايي كه حتي برخي او را همان ذوالقرنين پيامبر دانسته‌اند. ولي پرداختن به مسأله كوروش در اين زمان آن هم توسط عده‌اي كه شعار‌هاي خاصي سر مي‌دهند و رو به قبر كوروش سجده مي‌كنند، بي‌گمان از سر عرق ديني و ملي نيست بلكه در پشت اين ماجرا اهداف ديگري نهفته است. البته كوروش مردي است كه در هر زمان سوژه مناسبي براي اهل همان زمان مي‌شود؛ درست از زماني كه جرقه‌هاي انقلاب اسلامي توسط حضرت امام(ره) در كشور زده شد، رژيم پهلوي علاوه بر برخوردهاي فيزيكي با امام و يارانش و دستگيري‌ها و شكنجه‌هاي قرون وسطايي در زندان‌هاي مخوف، با يك حركت حساب شده به احياي كورورش پرداخت و در مراسمي كه برنامه ريزي‌هاي آن مدت‌ها طول كشيد، جشن2500 ساله در آستانه تولد كوروش يعني 20 مهر برپا ساخت تا بتواند براي فرهنگ ايراني و سلطنت، پشتوانه‌اي دست و پا كند. شاه در نطق تاريخي خود كوروش را خطاب قرار مي‌داد كه ‌اي كوروش! بخواب كه ما بيداريم و…. اين نطق دستمايه مردمي شده بود كه در اوج مبارزات خود، شاه را نشانه مي‌گرفتند و با طعنه و طنز خطاب به كوروش شعار مي‌دادند: «كوروش بلند شو گندش در اومد. هي – مشروطه سلطنتي عمرش سر اومد. »

از روش‌های معقول و منطقی در تاریخ نگاری این است که مورخ عوامل مختلفی که در یک حادثه نقش داشتند همه را در نظر بگیرد و سهم هر کدام را مشخص کند. بسیاری از حوادث تاریخی یک عامل ندارند بلکه عوامل مختلفی در آن سهم دارد، یکی کمتر یکی بیشتر. ….­

حضرت خود را آزاد می‌دانست، ولی فقط اراده و خواست خدا را می‌پسندید، زیرا خواست خدا را بهترین سرنوشت و عاقبت می‌دانست. متأسفانه کافران و مشرکان هستند که با استناد به تقدیر و جبر می‌خواهند گمراهی خود را توجیه کنند و می‌گویند: «لو شاءالله ما أشرکنا و لاآباؤنا…؛ اگر خدا می‌خواست، ما و پدرانمان مشرک نمی‌شدیم»!­

باید دانست که مرز ممتاز تشیع و تسنّن این است که «امامت» در فرهنگ امامیه، جزو اصول است و در مکتب اهل سنّت، از فروع. ما در علم کلام از امامت بحث می کنیم و آنها در علم فقه؛ زیرا شیعه معتقد است که امامت جانشین «نبوّت» است و نبوّت، کار خلق نیست، بلکه کار خداست؛ ازاین رو بحث درباره آن، بحثی اعتقادی و کلامی است؛ یعنی «یجب عن الله» که نبی بفرستد و «یجب عن الله» که برای نبی، جانشین معصوم تعیین کند.