راههای علم و آگاهی پیدا کردن نسبت به حقایق، مختلف است، بعضی مطالب با براهین و استدلالهای عقلی و برخی نیز با تجربه و مشاهده، معلوم و ثابت میشوند؛ اما نباید فراموش کرد که تنها راه علم و آگاهی پیدا کردن به یک حقیقت، تعقل و اندیشیدن و یا تجربه نیست.
بيگمان، دين بر اثر بازداشتن عقل از اهتمام صِرف به پيشرفتهاي مادي و دنيوي و رهنمون ساختن آن به ساحتهايي فراتر از ماده و حس، استعدادهاي معنوي و جنبه قدسيت آن را نيز شكوفا ميكند و مانع از هدر رفتن كاركردهاي قدسي عقل ميشود. بديهي است تنها در اين صورت، عقل انسان به كمال خود ميرسد و از همه ظرفيتهاي آن بهرهبرداري ميشود.
این اراده و مجاهدت هاست که یک روزی را از میان روزها برمی کشد و مثل پرچمی نگه می دارد تا راهنمای دیگران باشد. مقام معظم رهبری ۱۳۸۸/۱۰/۱۹
تربیت در قرآن به یاد استاد طاهائی (رحمه الله) مدرسه علمیه نرجس (علیهاالسلام) 95/10/07
«از منظر ديني، دنيا ظاهري دارد و باطني. ظاهر دنيا فريبنده و غفلتآور است و باطن دنيا همان آخرت است. خودِ دنيا بد نيست، بلكه آنچه كه بد و مذموم شمرده ميشود، عبارت است از: دلبستگي و رغبت به دنيا و دوست داشتن يا پرستيدن آن و اصالت قائل شدن براي آن و فراموش كردن زندگي اخروي. محبت دنيا [هم] سرچشمه همه خطاهاست. دنيا، دار امتحان و آزمايش است و نعمتها و نقمتهاي دنيوي، زمينهساز امتحانند. در متون ديني، زندگي دنيا موقت و زودگذر معرفي ميشود و انسان در دنيا مسافر به حساب ميآيد؛ مسافري كه ناگزير است در حين سفر، براي منزلگاه نهايي خود توشهاندوزي كند.
در کشور ما به دلیل جنگ نرم و جریان نفوذ علیه جمهوری اسلامی ایران و از سویی آگاهی دشمنان از نقش بی بدیل زنان در شکل گیری تحولات اجتماعی، بحث بانوان و رسیدگی به مسائل پیرامون آن، اهمیت بیشتری پیداکرده است؛ حالآن که در مصوبات اجرایی معاونت محترم امور زنان و خانواده ریاست جمهوری به نسخه های حقوق بشری، منشور حقوق جنسی مصوب انجمن جهانی و … اکتفا شده و اجرای برنامههایی برای ازدواج آسان، تحکیم بنیان خانواده، کاهش طلاق و فراهم آوردن تسهیلاتی برای فرزند آوری و…که به بیرنگی گراییده؛ بیانگر نوعی پایبندی به تعهدات بینالمللی است تا اینکه تلاشی برای پاسخگویی به نیازهای زن مسلمان ایرانی و برطرفکنندهی دغدغه ها و مشکلات وی باشد.
يكي از كاركردهاي دين و آموزههاي وحياني در زندگي بشر، آگاهيبخشي درباره هدفمندي آفرينش و در پي آن، رهانيدن انسان از پوچگرايي و سرگرداني است.
آگاهی از تعارضهای این کنوانسیون به طور خاص و سایر بیانیههای زیر مجموعة حقوق بشر سازمان ملل به طور عام، راهگشای تصمیم سنجیدهتر بلکه تجدید نظر کشورهای اسلامی در الحاق به آنها و عزم جازم بر تدوین بیانیههای اسلامی حقوق بشر است. این مقاله عهدهدار اشاره به بخش کوچکی از این تعارضهاست.
